Felsefede genel bir sözcüğün varolmasının bu sözcükle anlatılan genel bir şeyin varlığını gerektirmediğini ileri sürerek tümelleri reddeden görüştür. Ortaçağ’da bir felsefe akımının temsilcisi olarak ortaya çıkan nominalistler, tümeller tartışmasında, yani genel kavramların gerçek sayılıp sayılmaması sorununda, genel’in nesnel gerçekteki varlıkları içermediğini, yalnızca tek’in varolduğunu; genel kavramların, tek tek nesnelerden soyutlama yoluyla elde edilen adlar (nomen) oldukları görüşünü savundular. XI. Ve XII. Yüzyıl’larda başta gelen temsilcileri Roscelin ve Abaelard’dı. Ortaçağdaki biçimiyle nominalizm, Platoncu gerçekçiliğe bir tepki olarak değerlendirilir. Platoncu gerçekçilik maddi nesnelerin varlığını reddediyordu. Ampirizm ile nominalizm arasında, bu nedenle Platoncu gerçekçiliğe karşı bir sentez oluştu. Ortaçağ’da Platoncu ve Aristotalesci gerçekçi öğretileri Ortodoks dinsel inançlarla ilişkilendirildiğinde nominalizm genel terimlerle düşünme ve konuşma gerekliliği olarak Platoncu gerçekçiliği yadsır. Aristotalesci gerçekçiliği reddeder görünmesine karşın T. Hobbes gibi ılımlı nominalistler, özel şeyler ile bunlar için kullanılan genel sözcükler arasında bir benzerlik olduğunu kabul ederler. Aksi halde düşünme ve konuşma olanaksız olurdu. Konuşma ve düşünmeyi zihinsel imgeler ya da terimler gibi simgelerin kullanılmasıyla açıklayan nomalistlerin ilgisi tümel belirleyicilere verilen biçime yöneliktir.