Bilmiyorum yeni nesil biliyor mu? Bizim çocukluğumuzda veya bizden öncekilerin çok çok yapıp iştahla yediği, besin değeri oldukça yüksek bir yemekti mıhla. Eskilerde yemişkuşu, sarıkuş, karatavuk, bozalak, keklik, üveyik, dağmkıran bol olurdu yöremizde. Tabiiki bunları avlayan avcılar da bir o kadar çok olurdu. Bunun içinde sık sık mıhla yapılırdı. Mevsiminde avlanan kuşlar güzelce yıkanıp temizlendikten sonra küçük küçük parçacıklar halinde doğranıp tuzlanarak bir kapta dinlendirilmeye alınır. Öbür taraftan yeterli miktardaki tereyağı, domates ve soğan, hatta hafif acı bir iki tane yeşil sivri biber doğranıp tencere veya küçük bir tavada malzemelerin suları birbirine karışmcaya kadar, daha doğrusu hafif ölünceye kadar ateşte tutulur. Daha sonra dinlendirilmede tutulan kuş etlerimiz bu karışıma ilave edilerek ağır ateşte pişirilir. Tava veya tencereden bir tabağa alınan (özellikle bakır kertikli sahanlara) mıhla ocak önüne çekilen yarı küllü kömürlerin üzerine yerleştirilir. Mıhlanın miktarına göre üzerine bir iki yumurta kırıp ağzını bir kapakla kapatıp bir süre bu şekilde tuttuktan sonra sofraya konup üzerine ekilen karabiber ve yeterli miktarda sıkılan limondan sonra yemesine doyum olmaz mıhlanın. Hele hele kömürün üzerinde yumurtaların pişmesini sağlarken etrafa yayılan mis gibi kokular ve mıhlayı yerken incecik kuş kemiklerinin çatur çutur dişlerimizin arasında değişik sesler çıkarması işin bir başka yönüdür. Günümüzde kuş yok ama oğlak ve kuzu etlerinden de irice ince doğranarak aynı usulle mıhla yapıp yemek mümkündür.