Ayva deyip geçmeyin. Aslında ayvayı yemeyen yoktur günümüzde. Kimisi daldan koparılmış taze meyvesini, kimisi reçelini, kimisi de pestilini, kimisi kompostosunu, kimisi marmelatını, kimisi de kıymalı yemeğini çok sever. Ayva deyince hep çocukluğumu hatırlarım. Bağ ve bahçelerimizde bol miktarda yetiştirilen üzümler, çeşitli yükseltilerdeki ağaçlardan ve iskenetlerden toplanarak şırahmene dediğimiz (küçük havuz yavrusu) yerlerde tepilerek suyu çıkartılır. Maya olarak kullanılan pekmez toprağıyla karıştırılarak bir defa kaynatılır. (Buna patlama denir.) Patlama işleminden sonra torbalara konularak süzülen şıralar (üzüm suyu) kaynatılarak pekmez yapılmak üzere üç dört teneke su alabilen tavalara konur. Altlarında uzun süre yakılan ateşlerle pekmez oluncaya kadar kaynatılır. Bu tavalar bazen birkaç tane sıralanır. Kimisi pekmez, kimisi çeşitli reçelleri yapmak için işte bu ortamda biz küçükler elimize geçirdiğimiz ayvalarla pekmez kaynatan büyüklerimize yalvarır, elimizdeki ayvalarımızın bir tanesini kaynamakta olar pekmez tavasına attırırdık. Kaynamakta olan pekmezin içindeki ayvamızı alıp yemek en büyük arzumuz olurdu. Dahası var.Kıyıda köşede sakladığımız ayvaların uzun kış gecelerinde, ocak başındaki kızgın kül içine gömüp pişirilmesi daha sonrada da büyük bir iştahla yenmesi en büyük zevkimiz olurdu.